Um Íslandsgönguna 2012

Nú er öllum mótum Íslandsgöngunnar 2012 lokið en henni lauk að vanda með glæsilegri Fossavatnsgöngu. Þótt brennandi áhugi skíagöngumanna á Íslandsgöngunni sé ekki alltaf augljós eru áreiðanlega ýmsir sem hefðu gaman af að velta fyrir sér úrslitunum. Ekkert hefur enn birst um þau á vefsíðu Íslandsgöngunnar, síðasta hreyfing þar er frá því í haust þegar mótaskráin var kynnt, og þess vegna hefur svolítil samantekt verið sett á þennan vef. Það skal tekið fram að sá, sem það gerir, hefur ekkert umboð til þess frá forsvarsmönnum Íslandsgöngunnar og engin ábyrgð er tekin á að öll stig séu rétt reiknuð. Leiðréttingar og ábendingar eru vel þegnar. En hér má sjá lokastöðuna:  Úrslit Íslandsgöngunnar 2012

Það er ýmislegt athyglisvert í þessum tölum. Sem dæmi má nefna að aðeins ein kona lauk þremur göngum sem er tilskilinn lágmarksfjöldi til að komast á verðlaunapall. Aðeins einn lauk fleiri en þremur göngum en sá lauk reyndar öllum fimm. Aðeins einn lauk þremur göngum án þess að komast á verðlaunapall. Þetta samrýmist ekki vel hugmyndum sumra um að almenningsgangan Íslandsgangan eigi að höfða til sem allra flestra og hvetja fólk til að taka þátt í keppni á gönguskíðum.

Það voru 76 sem fengu stig í enhverri göngu. Ef litið er á fjölda þeirra sem fengu stig í einstökum göngum sést að Strandagangan er óumdeilanlega Íslandsganga nr. 1, a.m.k. þennan veturinn. Það er athyglisvert að það eru lengstu göngurnar (Fossavatnsgangan – 50 km, Orkugangan – 35 km (átti að vera 60 km)) sem skila fæstum með stig. Það voru 21 sem fengu stig úr lengstu vegalengd Fossavatnsgöngunnar en ef 20 km gangan þar hefði verið látin gilda til stiga hefðu 55 komist á blað. Það má því velta því fyrir sér hvort hin stórglæsilega Fossavatnsganga, þar sem eitt helsta markmið með 50 km göngunni er að fá sem flesta og öflugasta erlenda kappa til landsins handa íslenskum göngumönnum að reyna sig við, kunni að vera vaxin upp úr hinum þrönga búningi Íslandsgöngunnar, almenningsgöngu sem á að hvetja sem allra flesta til að ganga á skíðum. Það skal þó skýrt tekið fram að hér er alls ekki verið að gagnrýna Fossavatnsgönguna, hún er stolt allra íslenskra skíðagöngumanna og allir vilja veg hennar sem mestan.

Hugsum málið, er Íslandsgangan eins og hún ætti að vera og ef ekki, hvernig ætti hún þá að vera?

Vantar nafn á hólinn!

Hóllinn sem sporið í Bláfjöllum liggur gjarnan í kringum og er á vinstri hönd þegar farið er niður gilið þarf að heita eitthvað. Er ekki rétt að fólk leggi höfuð í bleyti og við komum okkur saman um nafn? Hvet fólk til að setja inn hugmyndir í athugasemdum.

Blíða í Bláfjöllum, umræður um spor, ljós o.fl.

Nú er blíða í fjöllunum. Eiríkur er að opna húsið rétt í þessu og verður hann með opið til 16 og fer eftir hverjir aðrir mæta þá hvað lengi veður svo opið. Spor 4,5 km með hringnum á sléttunni en einnig er spor fra í gær er liggur upp á Heiðartopp.

Athyglisverður pistill frá Gauta Grétarssyni sjúkraþjálfara.

Sendi ykkur smá hugleiðingu um þjálfun

Hreyfing er talin vera góð til að viðhalda líkamlegu og andlegu atgervi.

Rannsóknir sýna að hæfileg hreyfing komur í veg fyrir sjúkdóma og bætir heilsu þegar til lengdar lætur.

Á heimasíðu Landlæknisembættisins segir:

Mælt er með að lágmarkshreyfing til þess að koma í veg fyrir sjúkdóma er 30 mínútna hreyfing á dag með hóflegri áreynslu, hvort heldur það er rösk ganga, sund, hjólreiðar, margvíslegir leikir eða dans eða jafnvel það að hreinsa til í garðinum eða gera hreint heima hjá sér. Hreyfingin gerir sama gagn þótt 30 mínútum sé skipt í nokkrar styttri lotur yfir daginn.

Á síðustu árum hefur svo kölluðum líkamsræktarstöðvum fjölgað og fjöldi þeirra sem þangað leitar eftir þjónustu aukist. Samhliða þessari aukningu hefur orðið veruleg aukning á svo kallaðri ofurþjálfun sem kallað er hinum ýmsu nöfnum. Er því haldið fram að árangur af þessari þjálfun sé mikill.

Í tómarúmi fjölmiðla eftir bankahrun hafa þeir leitast við að búa til nýja útrásarvíkinga og hetjur . Hetjurnar hafa þeir fundið í einstaklingum og hópum sem stunda ofuríþróttir þar sem markmiðið er að ögra líkamanum meira og meira. Er nú svo komið að enginn er maður með mönnum nema að hann hlaupi Laugaveginn, gangi á Hvannadalshnjúk, hlaupi tvöfalt maraþon á sérsmíðuðum spelkum eða gangi á 7 tinda á sama sólarhring.

Sumar af þjálfunaraðferðunum sem notaðar eru við þjálfun hópa og einstaklinga eru langt frá því að vera viðurkenndar og er nú svo komið að þessar aðferðir eru farnar að smitast yfir á hefðbundnar íþróttagreinar. Endurtekningar í þjálfunarlotum eru ekki lengur 3 x 10 heldur er farið að nota einingar eins og 3 x 100 og 1 x 300. Þetta minnir óneitanlega á bankaævintýrið þegar milljónir urðu milljarðar og eitthvað álíka. Nýjasta nýtt er að nú er farið að auglýsa þessa þjálfun fyrir börn og unglinga.

Á sama tíma og talað er um börn í verkssmiðjum í Asíu finnst okkur í lagi að börnin okkar séu í þjálfun og æfingum marga tíma á dag, allt undir nafni heilsuræktar og markaðssetningar líkamsræktarstöðva og sífellt vaxandi hóps þjálfara.

Í starfi mínu sem sjúkraþjálfari hefur á síðustu misserum orðið mikil aukning á meiðslum, áverkum og álagseinkennum sem rekja má til allt of mikillar þjálfunar einstaklinga.

Tíminn og kostnaðurinn sem fer í þessar viðgerðir, vonbrigðin sem einstaklingar verða fyrir þegar þeir geta ekki lengur setið, hreyft sig í leik og starfi er ekki þekktur.

Nú er aldamótakynslóðin búin að skila sér yfir móðuna miklu. Einstaklingar sem öttu harða lífsbaráttu til að byggja upp landið. Það sem einkenndi þessa kynslóð var slit í baki, mjöðmum og hnjám eftir mikla vinnuhörku á sjó og landi.

Hvað bíður okkar og barnanna okkar sem stunda ofurþjálfun vitum við ekki en eitt er víst. Kostnaðurinn mun auka útgjöld og skatta í framtíðinni til að borga afleiðingarnar.

Kveðja Gauti

Hundaæði í Bláfjöllum

Á miðvikudagskvöldið í síðustu viku var ég með nokkra krakka með mér á gönguskíðum á Leirunni við skálann okkar. Þá kom fólk með marga sleðahunda sem keyrðu á mikilli ferð fram og aftur um Leiruna , þvert yfir sporin sem var búið að troða og ofan í þeim. Hundarnir voru mjög hávaðasamir og ógnandi og mér sem leikmanni virtist sem stjórnendur sleðans réðu ekki vel við þá.

Í gærmorgun fór ég aftur og var fyrsti maður á svæðið. Þá þurfti ég að byrja á því að þrífa upp hundaskít á pallinum og tröppunum að skálanum og eins var skítur á göngusvæðinu. Ég veit samt ekkert hvort þetta var eftir sleðahundana eða einhverja aðra hunda. Eftir hádegið kom aftur fólk með sleða og hunda sem geystust um svæðið og meira og minna þar sem fimm börn á mínum vegum voru að ganga. Svo komu mun fleiri hundar sem ýmist voru lausir eða drógu eigandann. Sérstaklega voru sleðahundarnir mjög ógnandi og sáum við amk. einu sinni þar sem þeim og öðrum hópi hunda nær laust saman og varla að eigendurnir réðu við að stoppa þá, rétt hjá börnunum sem urðu mjög hrædd. Þetta varð til þess að við hættum fyrr en við höfðum áætlað og börnin flýttu sér einsog þau gátu inn í bíl.

Mér finnst þessar uppákomur fáránlegar og skil ekki að þeir sem eru með hunda þurfi endilega að vera á þessu litla svæði sem Leiran er og er jafnframt eina svæðið þar sem er troðin braut. Svo sá ég marga fleiri hunda að hlaupa lausa uppí brekkunum við  lyfturnar, sem voru lokaðar í gær. Mjög margir hundaeigendur þrífa ekki upp skítinn eftir þá og  geðslegt eða hitt þó heldur að fá þetta í snjóinn þar sem börn og fullorðnir eru að leik og börnin jafnvel að borða snjó einsog barna er siður.

Ég hef ekki kynnt mér hvort hundar megi strangt til tekið vera þarna en finnst að við Ullungar ættum að ræða þetta og hvet fólk til að setja inn athugasemdir. Mér finnst alveg nóg að þurfa að verja þetta litla svæði okkar fyrir jeppum og snjósleðum sem gjarnan gera sér það að leik að eyðileggja troðin spor.

Kveðja Eiríkur